سیستمهای صدای فراگیر برای ایجاد تجربههای صوتی فراگیر طراحی شدهاند که معمولاً از چندین بلندگو تشکیل شدهاند که بهطور استراتژیک در سراسر فضای شنیداری قرار میگیرند. یک سوال رایج در میان علاقهمندان به صدا این است که آیا بلندگوهای قفسهای - واحدهای جمعوجور طراحی شده برای تولید استریو - میتوانند به طور موثر به عنوان کانالهای فراگیر عمل کنند.
بلندگوهای قفسهای، همانطور که از نامشان پیداست، واحدهای نسبتاً کوچکی هستند که برای قرار دادن روی قفسهها یا سطوح دیگر در نظر گرفته شدهاند. این بلندگوها که در درجه اول برای تولید استریو با کیفیت بالا مهندسی شدهاند، از نظر تئوری میتوانند به عنوان کانالهای فراگیر عمل کنند، اگر معیارهای خاصی را داشته باشند. هنگامی که به درستی قرار داده شده و کالیبره شوند، بلندگوهای قفسهای با کیفیت با پاسخ فرکانسی مناسب میتوانند جلوههای محیطی و نشانههای جهتدار قانعکنندهای را ارائه دهند.
با این حال، چندین محدودیت بالقوه نیاز به بررسی دارد. اول، ویژگیهای پراکندگی بلندگوهای قفسهای ممکن است با بلندگوهای فراگیر با هدف متفاوت باشد و به طور بالقوه بر یکنواختی میدان صدا تأثیر بگذارد. بلندگوهای فراگیر سنتی اغلب از طرحهای تخصصی برای ایجاد صدای پراکنده و غیر جهتدار استفاده میکنند - کیفیتی که ماهیت فراگیر جلوههای فراگیر را افزایش میدهد.
دوم، ظرفیت تحمل توان، ملاحظه دیگری را ارائه میدهد. در حالی که برای سطوح شنیداری متوسط کافی است، بسیاری از مدلهای قفسهای ممکن است در هنگام رانده شدن سخت در برنامههای سینمای خانگی، به ویژه در طول سکانسهای اکشن شدید با محتوای فرکانس پایین قابل توجه، اعوجاج یا فشردهسازی را نشان دهند.
ادغام زیباییشناختی، عامل سومی را نشان میدهد. فرم فاکتور جمعوجور بلندگوهای قفسهای ممکن است از نظر بصری با بلندگوهای کانال جلویی بزرگتر در یک تنظیمات سینمای خانگی هماهنگ نباشد و به طور بالقوه ظاهری گسسته ایجاد کند که ممکن است برای برخی از بینندگان ناخوشایند باشد.
در نهایت، تصمیم به استفاده از بلندگوهای قفسهای به عنوان کانالهای فراگیر به متغیرهای متعددی بستگی دارد: ویژگیهای عملکرد بلندگوهای خاص، آکوستیک اتاق و ترجیحات شخصی شنیداری. برای کسانی که این رویکرد را در نظر دارند، آزمایشهای شنیداری مقایسهای در محیط نصب واقعی به شدت توصیه میشود تا عملکرد قبل از نهایی کردن پیکربندی ارزیابی شود.
سیستمهای صدای فراگیر برای ایجاد تجربههای صوتی فراگیر طراحی شدهاند که معمولاً از چندین بلندگو تشکیل شدهاند که بهطور استراتژیک در سراسر فضای شنیداری قرار میگیرند. یک سوال رایج در میان علاقهمندان به صدا این است که آیا بلندگوهای قفسهای - واحدهای جمعوجور طراحی شده برای تولید استریو - میتوانند به طور موثر به عنوان کانالهای فراگیر عمل کنند.
بلندگوهای قفسهای، همانطور که از نامشان پیداست، واحدهای نسبتاً کوچکی هستند که برای قرار دادن روی قفسهها یا سطوح دیگر در نظر گرفته شدهاند. این بلندگوها که در درجه اول برای تولید استریو با کیفیت بالا مهندسی شدهاند، از نظر تئوری میتوانند به عنوان کانالهای فراگیر عمل کنند، اگر معیارهای خاصی را داشته باشند. هنگامی که به درستی قرار داده شده و کالیبره شوند، بلندگوهای قفسهای با کیفیت با پاسخ فرکانسی مناسب میتوانند جلوههای محیطی و نشانههای جهتدار قانعکنندهای را ارائه دهند.
با این حال، چندین محدودیت بالقوه نیاز به بررسی دارد. اول، ویژگیهای پراکندگی بلندگوهای قفسهای ممکن است با بلندگوهای فراگیر با هدف متفاوت باشد و به طور بالقوه بر یکنواختی میدان صدا تأثیر بگذارد. بلندگوهای فراگیر سنتی اغلب از طرحهای تخصصی برای ایجاد صدای پراکنده و غیر جهتدار استفاده میکنند - کیفیتی که ماهیت فراگیر جلوههای فراگیر را افزایش میدهد.
دوم، ظرفیت تحمل توان، ملاحظه دیگری را ارائه میدهد. در حالی که برای سطوح شنیداری متوسط کافی است، بسیاری از مدلهای قفسهای ممکن است در هنگام رانده شدن سخت در برنامههای سینمای خانگی، به ویژه در طول سکانسهای اکشن شدید با محتوای فرکانس پایین قابل توجه، اعوجاج یا فشردهسازی را نشان دهند.
ادغام زیباییشناختی، عامل سومی را نشان میدهد. فرم فاکتور جمعوجور بلندگوهای قفسهای ممکن است از نظر بصری با بلندگوهای کانال جلویی بزرگتر در یک تنظیمات سینمای خانگی هماهنگ نباشد و به طور بالقوه ظاهری گسسته ایجاد کند که ممکن است برای برخی از بینندگان ناخوشایند باشد.
در نهایت، تصمیم به استفاده از بلندگوهای قفسهای به عنوان کانالهای فراگیر به متغیرهای متعددی بستگی دارد: ویژگیهای عملکرد بلندگوهای خاص، آکوستیک اتاق و ترجیحات شخصی شنیداری. برای کسانی که این رویکرد را در نظر دارند، آزمایشهای شنیداری مقایسهای در محیط نصب واقعی به شدت توصیه میشود تا عملکرد قبل از نهایی کردن پیکربندی ارزیابی شود.